Axel’s weblog

De inschrijving op maandag is prima gelukt. Alvast wat studieboeken meegekregen zodat ik al weet dat het nog pittig gaat worden. De catering bij het openingsevent was prima goed verzorgd. Er was bier van de firma Biersch. Voor mij tot gisteren volkomen onbekend maar zeker de variant HefeWeizen is prima binnen te houden. Die waren ook het rapste op. Het eten varieerde van gebakken visjes (ja, heb ik genuttigd hier midden in de woestijn) tot macaroni en cheese. Hmm, dat klinkt minder goed dan het feitelijk was. Geloof me, het eten was prima. Alvast wat gemingled ook met collega’s. Er zijn verbazingwekkend veel vrouwen trouwens. En dan niet per se van de lelijke soort.

Ik heb Onno nog even laten zien hoe het spelen met een gokautomaat nu eigenlijk werkt. Over een muze gesproken. Van de drie apparaten die ik heb gespeeld heb ik op alledrie winst gehaald. Achteraf zonde dat ik niet op een dollar/credit apparaat speelde. Vooral de visjes waren erg leuk. De kenners weten over welke spel met bonusfeatures ik het heb.

De temperaturen zijn hier nog steeds aan de hevige kant. Gisteren viel het overdag goed mee en leek het zelfs best fris. Voor Vegas dan. Vandaag is het veel minder goed vol te houden. We zijn net in ongeveer 40 minuten van hotel naar conferentiecentrum gereisd en hebben het zweet op de rug staan. Terwijl het vanochtend bij het hotelzwembad zo lekker was toen ik er om kwart over acht ging zitten. Net zo lekker als toen ik er gisterenavond om tien uur wegging, alleen zonniger.

Het kleine zwembadje bij ons hotel haalt het absoluut niet bij de zwemparadijzen waar we op weg hiernaartoe zien. De Tropicana, waar we de monorail instappen, heeft een oppervlakte van naar ik schat 12 keer ons zwembadje. De Mandelay bay nog meer dan dat zelfs. En het vrouwelijk schoon lijkt bij ons ook op rantsoen helaas.

We zijn ongeveer klaar voor eerst een stukje lunch en wat mingling. Daarna het eerste deel van mijn cursus Sybase IQ. Ik heb gisteren het studiemateriaal al doorgelezen en het beloofd een ernstig pittige middag te worden. Die morgenochtend erg vroeg vervolg gaat krijgen. Heeft er al iemand een beetje medelijden met me?

Plezier van de avond is trouwens geworden: Blue Moon witbier

Zaterdagochtend op tijd vertrokken van huis om tegen half twee te vertrekken naar Las Vegas. Deze keer niet in het verkwikkende gezelschap van vriend Lex, deze keer werkgerelateerd. De vlucht zal ik je niet mee vermoeien, dat ging allemaal wel goed.

Het hotel wat men met pijn en moeite voor ons geregeld had valt niet zo heel erg tegen als ik had verwacht. Het congres waar ik deze week present ga zijn is in de Mandelay Bay waar ze ook een hotel hebben. Het was onze regelaars te moeilijk om daar iets te boeken en nu logeren we in een hotel vier kilometer verderop wat niet eens aan de Strip ligt. Men zei nog:”Het is op loopafstand”. Tssk.

Zaterdag om 20.00 lokale tijd kwamen we aan en hebben we niet veel meer gedaan. De zondag daarentegen heb ik me van mijn vrouwlijke kant laten zien. Nieuwe broeken, nieuwe zonnebril (en nu niet meer klagen Tom!) en nog wat klein grut. ‘s Avonds moest Onno het eten even betalen omdat mijn portemonnaie om begrijpelijke redenen veel overeenkomsten met een zwart gat had. Als groot liefhebber van fried onion rings heb ik die ook besteld bij het Caraibisch restaurant waar we waren. Nou, dat zijn andere porties dan je bij de BurgerKing koopt. Het was een stapel van een halve meter hoog en ze waren groooooot! Lekker, maar wat was het veel. En dat was alleen nog maar de sidedish.

We hebben ons net ingeschreven voor het congres en wachten nog even af tot de welkomstborrel begint. Eens zien of we de weg terug naar ons aggenebbishotelletje kunnen vinden na een stevige borrel *hips*

Mozilla is klaar met versie drie van hun gratis webbrowser Firefox. Ze proberen vandaag bij het publiekelijk vrijgeven ervan om een wereldrecord downloads per 24 uur te vestigen. Wil daar bij meehelpen? Download dan vrolijk mee! .

Zaterdag 24 mei 2008 is Justine’s leven een stuk netter geworden. Haar ouders hebben zich, onberispelijk netjes gekleed, voor de kerk in de echt laten verbinden. Vanwege de lange week die ik hiervoor heb beleefd en het feit dat ik zaterdagmorgen pas om drie uur aan ben gekomen was een hele dag feest een grote opgave voor mij. Ik heb de kerkelijke trouw aan mij voorbij laten gaan en heb mij bij het avondfeest vertoond.

Ik schreef eerder al over de aankondiging van dit feest. Daar staan ook links naar de website van het hotel waar we tot diep in de nacht ons hebben vermaakt. Helaas was het weer niet zo mooi als we hadden gehoopt, maar dat weerhield de omgeving er niet van om er briljant mooi uit te zien. Bijpassend zag het bruidspaar er schitterend uit. Catherine in een schitterende witte jurk met blote schouders (sorry, ik heb verzuimd foto’s te maken) en Tom in een keurig oberskostuum (vier bier alsjeblieft! ).

Daar zit je dan als uit de klei getrokken Hollander. Klaar om te eten, maar het wordt een chique diner. De zeven gangen werden uitgespreid over de hele avond met ruime tussenpozen om aan andere tafels te socialiseren, te genieten van het mooie uitzicht voor het hotel / restaurant en te genieten van de live-band. Een pluim voor hen. Aan tafel was het ook goed toeven met zeer charmante Italiaanse goed uitziende en zeer verzorgde dames, een losgeslagen Nederlandse blondine en ook wat normalere lieden.

Het was een mooi feest. Tegen een uur was de koffie geserveerd en genuttigd en ging het merendeel van de feestende massa naar huis toe. Blij dat ik het gevecht met de alsmaar wijn-bijschenkende bediening goed heb gecontroleerd en probleemloos rijvaardig ben gebleven. Ik heb nog wat nagenoten en ben ook huiswaarts gegaan. Een lange zit, het diner, maar we hebben allemaal genoten.

Dat was me wel een lekker pittig weekje. Bij het verhuizen van een paar systemen van het oude naar het nieuwe rekencentrum zijn er ondanks de gedegen voorbereidingen nog een paar kleinigheidjes opgedoken die ons meer tijd hebben gekost dan mij lief was. Groot lichtpunt was het galgenmaal dat Rizzie voor ons besteld had voor we aan de slag moesten. De foto’s daarvan zijn te vinden bij de collega’s van Onbezet

Ik ben niet meteen om vijf uur van mijn werk op vakantie vertrokken maar ben eerst thuis wat gaan eten, ik heb mijn tas ingepakt (Xbox mee!!) en heb nog even TopGear gekeken omdat het een van de allerbeste tv-programma’s aller tijden is. Uiteindelijk ben ik pas tegen elf uur vertrokken en had alleen maar lege snelweg onder mijn wielen.

Voor iedereen tegen wie ik ooit vol enthousiasme heb verteld dat mijn Franse limousine voorzien is van electrisch verstelbare rugleuningen op de achterbank heb ik nog een bekentenis. Nee, niet dat ik daarover gelogen heb, maar ik ben er zelf eens naar gaan kijken en heb ontdekt dat de zitting ook nog electrisch verstelbaar is. En het werkt nog! Niet gek voor een Franse auto uit 1995 zou ik denken.

Goed, ik ben inmiddels gearriveerd op de plek waar ik de komende week vakantie ga houden. De weersverwachtingen zijn goed en het gezelschap briljant. Ik ga genieten.

Ik was vrijdag weer wat aan de late kant van mijn werk vertrokken richting thuis en weekeinde, maar heb daardoor wel iets erg leuks gezien. Terwijl ik op mijn fiets door Amsterdam bewoog reed het laatste stuk een enorme oude Amerikaanse cabrio met mij op. Het dak was netjes open en drie vrolijke jonge mannen hadden het er prima naar hun zin. Ik zag op de achterbank een snaredrum liggen en vroeg me af of ze wellicht op weg waren om te gaan oefenen.

Omdat het al laat was ben ik niet naar huis gegaan om te koken maar meteen door naar Mi-Lobie het Surinaams-Chinees restaurant en afhaalpunt. Niet te verwarren met de datingsite.  Even lekkers te eten gehaald, Kecap Kip en loempiaatjes voor wie het weten wil, en eindelijk op weg naar huis. Met mijn paleizelijk flatje al in het zicht hoorde ik live muziek en zag ik een grote mensenmassa bij het proeflokaal van Brouwerij het IJ staan.

Pontificaal op de stoep geparkeerd stond de lichtblauwe Amerikaans cabrio waar ze een mengpaneel uitgeklapt hadden op de achterbank met de drummer ernaast, de zanger/gitarist op de kofferdeksel en het derde bandlid vrolijk om de auto / het podium heen dartelend en ze muziek aan het maken waren. Mede dankzij het hoogprocentege lokale bier was de stemming uitgelaten en was het een feestje. Ookal speelden ze slechts covers en dat niet erg goed. Ik had geen tijd er lang bij stil te staan. De loempia’s werden koud. Maar het was een aanstekelijk vrolijk gebeuren!

In het begin van het wonderschone jaar 2008 anno domini ben ik benaderd door een van de castingdirectors die de allereerste videoclip voor de fabuleuze internationale Amsterdamse band Airbag ging maken. Voor de binnenopnames ben ik een halve dag aanwezig geweest op de set en heb mij ten volle ingezet om er wat moois van te maken. En dat is gelukt! Niet per se dankzij mij natuurlijk, maar dat terzijde. Het is mijn blog en ik kan opscheppen zoveel als ik wil. Ik heb zelf zes keer de hele clip moeten kijken om mezelf terug te vinden, dus stel je daar niet zoveel van voor, maar kijk gerust even naar deze leuke en goede clip, hun website en stem ook nog even op hen bij de verschillende polls. Op de website staan de links.

Het is een lang en niet spannend verhaal hoe ik er aan ben gekomen, maar ik heb een terrarium in huis. Geen leeg terrarium, maar eentje waar tot voor kort twee Gecko Gecko’s samen hun dagen in vrolijke verlegenheid doorbrachten. Tot ik er heel pasgeleden achter ben gekomen dat een van de vele eitjes die het vrouwtje in halve kokosnootschalen heeft gelegd is uitgekomen. Ze wonen er nu met zijn drieen! Een mooie foto heb ik er nog niet van. Het zijn erg schuwe beestjes, niet alleen als er een fotocamera in de buurt is. Het babietje is niet kersvers. Ze worden helemaal zwart geboren. Dat zal in de natuur een goede schutkleur zijn om tussen boomwortels niet op te vallen vermoed ik. Naar mate ze ouder worden komen er eerst blanke strepen overdwars over staart en lijf tot ze uiteindelijk een mooi lichtgrijs met felgekleurde stippen zijn. Ik ga morgen verse krekels halen. Maat zes voor de ouders, maat twee voor het lieve babietje en van allebei de maten ga ik meegenieten. Alsof ik in Zuid Frankrijk in een tentje op mijn luchtbed lig met het zomerse gekrekel overal om mij heen. Jammer dat het vandaag een beetje heel erg rommelig was op het werk en ik pas om half negen vertrok. De krekelwinkel waar ze vandaag verse krekels binnen hebben gekregen was toen al dicht. Morgen moeten ze toch nog een vrij verse voorraad hebben zou je denken. Ik hoop het in elk geval.

Hoe moeilijk kan het zijn om een Xbox 1 waar een Executer3 ingebouwd is te voorzien van een nieuwe XBMC? Nou, ik heb vandaag uitgevonden dat er nog wel een paar verkeersdrempels te nemen zijn. Wie er ook ooit tegenaan loopt heb ik alvast de tip om bij het opstarten de witte knop op je controller ingedrukt te houden. Daarmee tover je het menu van je Executer3 tevoorschijn. Als je net een nieuwe installatie van de XBMC hebt gedaan en die is op de F: partitie gekomen kan je in het Executer3 menu aangeven op welke partitie er gestart moet worden. Zie daar, ik heb ook wat gehad aan mijn mooie Slayer’s autoinstall disc.

Blijft alleen nog het probleem dat nu de optie ‘browse for new network sources’ niet opduikt. Niet in het hoofdstuk video, niet in het hoofdstuk music, nergens niet. Een optie die ik in mijn eigen Xbox wel terugvind. Mar ja, die heeft slechts een armzalige DuoX2 aan boord. Soms is eenvoudiger en goedkoper toch serieus beter. Als er nog iemand een tip heeft hoe die optie tevoorschijn te toveren is hoor ik het graag. Reageer, stuur een e-mail of bel!!!

Nee, vandaag begon al niet goed. Ik was gisteren ruim op tijd naar bed en had toch reuze veel moeite om uit bed te komen omdat ik gewoonweg niet goed was uitgerust. Gelukkig heb ik net een nieuw Fa Yoghurt Vanilla&Honey douchegel aangebroken en fleurde ik enorm op onder de douche. Blij dat de dag toch nog leek mee te vallen werkte ik het ochtendritueel af en spoedde mij naar mijn fiets om weer een werkdag met mijn fijne collega’s door te brengen. Dat was alweer een tegenslag toen ik aan het einde van de straat de hoek om ging en een ouderwets Noord-Hollandse storm in mijn gezicht kreeg. Dat beloofde een stevig stukje energie van mijn dijen te vergen. Een belofte die zekeresteweten werd ingelost. Stevig trappen…

Op ongeveer driekwart van mijn dagelijkse route is een supermarkt van Albert Heijn te vinden. Dan zijn we al in Westerpark. Ik had wel zin in wat lekkers en de collega’s hebben ook al weinig moeite met de gevulde koeken van Appie. Wat sportdrank om het vochtegehalte op peil te houden in de sauna van Einstein is ook nooit weg. Ah bon. Ik heb geshopt en zwier mezelf feestelijk weer op de fiets met uitzicht op koffie met gevulde koek. Het zal nog even langer duren want een of andere ******westerparker heeft zowel mijn voor als achterband gevandaliseerd! Twee reservebanden heb ik natuurlijk niet bij me dus moet ik maar verder met bus 48, gelukkig ben ik op de route. En vlak bij een bushalte ook nog. Die is goed herkenbaar aan de bus die er net vertrekt. Zonder mij omdat ik nog aan de andere kant van de weg sta.

Als mijn lieve trouwe fiets, nog steeds met reclamebord van een paar werkgevers geleden, stevig vastgeketend staat sjok ik maar naar de bushalte. Tijd genoeg want zelfs in de ochtendspits rijden in deze mooie wereldstad de bussen slechts om het kwartier. Ik let nog goed op of er ongelofelijk lieve knappe vrouwen mijn kant opmoeten in glimmende snelle sportauto’s, maar helaas.

De werkdag viel prima goed mee. Vrolijke klantcontacten, gezellige rookpauzes met Rubs en de skispringster en de altijd inspirerende grote boze buurman natuurlijk. De dag leek zich hersteld te hebben en mij het plezier te gunnen om als een rechtgeaarde ambtenaar eindelijk weer eens stipt om vijf uur naar huis te gaan. Totdat de directe collega’s die zo eng vroeg beginnen dat mijn wekker dan nog niet eens wakker is al weer naar huis toe waren en er een paar dingen gingen instorten die dat normalerwijze niet horen te doen. Oh wat ben ik blij dat er clusters zijn uitgevonden en we rudimentair in een paar minuten weer oparationeel waren. Het finetunen duurde natuurlijk wel weer even. Waardoor ik weer pas na zessen vertrok en de krekelwinkel alweer dicht was. Sorry lieve gecko’s. Morgen krijgen jullie extra lekkere krekels te eten. Al moet ik er voor met het openbaar vervoer! Enorm grote dank aan de Rubs voor het thuisbrengen en fietsophalen onderweg. Jij hebt wat tegoed van mij.

Zo zie je maar weer. Nog tamelijk gunstig geëindigd vandaag. Hoewel de dag nog niet om is. Als er nog rampen gebeuren zal ik een update plaatsen. Ik hoop dat het jullie beter is afgegaan.